آنتی‌بادی‌های پلی‌کلونال (Polyclonal)

از طریق ایمن‌سازی با یک آنتی‌ژن، با شاخص‌های آنتی‌ژنی مختلف می‌توان به یک آنتی‌بادی پلی‌کلونال دست یافت. به عبارت دیگر، آنتی‌بادی تولید شده برای هر شاخص آنتی‌ژنی اختصاصی است. به عبارت ساده‌تر، Avidity یک آنتی‌بادی پلی‌کلونال به یک آنتی‌ژن پیچیده در مقایسه با یک آنتی‌بادی مونوکلونال، بسیار شدیدتر و قوی‌تر است. به‌علاوه، برای ایمن‌سازی در برابر مولکول‌های نسبتاً کوچک نظیر هورمون‌ها و هاپتن‌ها، به پروتئین‌های حامل نیاز می‌باشد.

آنتی‌بادی‌های مونوکلونال (Monoclonal Antibody)

با استفاده از فن‌آوری‌های به‌وجود آمده در عرصه زیست‌شناسی، می‌توان آنتی‌بادی‌های مونوکلونال را ایجاد و تهیه نمود (کوهلر ۱۹۷۵). در خصوص این فن‌آوری‌ها می‌توان به مواردی نظیر آگلوتیناسیون سلولی، انتخاب هیبریدهای حاصله و محدود کردن میزان رقیق‌سازی در تهیه مونوکلونال‌ها اشاره نمود. آنتی‌بادی‌های مونوکلونال به عنوان آنتی‌بادی‌های یکنواختی که بر علیه شاخص آنتی‌ژنی خاص خود هستند، تعریف می‌شوند. آنتی‌بادی‌های مونوکلونال با توجه به ویژگی منحصر به فردی که دارا هستند، امکان تجزیه و تحلیل مولکول‌ها را بر مبنای سایت آنتی‌ژنی فراهم می‌آورند. با این حال، آنتی‌بادی‌های مونوکلونال نمی‌توانند یک مولکول را در مقایسه با آنتی‌بادی‌های پلی کلونال تشخیص دهند. در مورد آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، دانستن این نکته ضروری است که آنتی‌ژن‌های متفاوت با یک سایت آنتی‌ژنی مشترک، یک آنتی‌ژن یکسان در نظر گرفته می‌شوند. آنتی‌بادی بر علیه CA19-9 (تومور مارکر) به عنوان یک آنتی‌‌بادی می‌تواند سایزها و اشکال مختلف مولکول‌هایی را که دارای سایت‌های آنتی‌ژنی کربوهیدراتی مشترکی هستند، شناسایی نماید. آنتی‌بادی‌های مونوکلونال امکان شناسایی ایزوآنزیم‌ها، انواع فرعی، ایزوتیپ‌های پروتئینی و تغییرات ساختاری مولکول‌ها را فراهم می‌آورند، زیرا آن‌ها تفاوت‌های نسبتاً خوبی در مولکول‌ها ایجاد می‌کنند.

آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، به صورت متقاطع (تداخلی) با اپی توپ‌های (شاخص‌های آنتی‌ژنی) آنتی‌ژن‌های مختلف، واکنش می‌دهند. این واکنش‌های متقاطع (تداخلی) را می‌توان به استناد وجود احتمالی رشته‌های آمینواسید، کربوهیدرات‌ها و یا لیپیدهای موجود مشترک بر روی مولکول‌های مختلف توضیح داد. تکنولوژی آنتی‌بادی مونوکلونال امکان ساخت و توسعه سیستم‌های آزمایش ایمنی بسیار مفید و ایده‌آلی را برای آزمون‌های آزمایشگاهی بالینی، فراهم آورده است.

روش‌های تولید و کاربردهای آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، در سطح گسترده‌ای مورد بازنگری قرار گرفته است (ناکامارو ۱۹۸۳، زولا ۱۹۸۷). مزیت‌ها و برتری‌های آنتی‌بادی‌‌های مونوکلونال به شرح ذیل می‌باشد:

۱- آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، به عنوان معرف‌های شناخته شده مطرح هستند.

۲ – تولید آنتی‌بادی‌های مونوکلونال می‌تواند به وجود مقدار محدود معرف همگن که داری افینیته و اختصاصیت بالایی می‌باشد، منجر شود.

بخش III– اصول تکنیک‌های ایمنوشیمی

۳- تولید و تهیه آنتی‌بادی‌های مونوکلونال از طریق ایمن‌سازی با یک آنتی‌ژن غیر‌خالص، امکان‌پذیر است. استفاده از آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، با محدودیت‌های خاص به شرح ذیل همراه می‌باشد:

الف) واکنش‌پذیری ناکافی واکنش‌های رسوبی یا آگلوتیناسیون که علت آن را می‌توان به ضعف تشکیل شبکه در کمپلکس ایمنی و یا عدم تشکیل شبکه در حین استفاده از آنتی‌بادی‌های مونوکلونال نسبت داد.

ب) تعیین آنتی‌ژن‌ها با شاخص‌های آنتی‌ژنی ناهمگن و متعدد دارای سایت‌های آنتی‌ژنی همگن چندگانه، با استفاده از یک آنتی‌بادی مونوکلونال سخت و دشوار است.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *