ترشح گوش   

ترشح گوش                                                                          

کاربرد بالینی: تشخیص عامل اوتیت خارجی یا میانی، میکروارگانیسم های بیماری زا در ترشحات گوش شامل استافیلوکوک اورئوس، استرپتوکوک بتاهمولیتیک گروه  استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلونزا، سودوموناس
آئروجینوزا می باشد. برای ترشحات مزمن گوش نمونه های باکتروئید و قارچ علاوه بر ارگانیسم های نامبرده شده
می توانند در عفونت های گوش میانی گزارش شوند.
نوع نمونه قابل بررسی: چرک و ترشحات از گوش میانی یا خارجی.
روش نمونه برداری: برای جمع آوری چرک از گوش خارجی می توان از مکان متورم گوش یا از گوش میانی که چرک
از سوراخ پردۀ گوش خارج شده است با یک سواب برداشت کرد. در صورتی که سوراخی در پرده گوش به وجود
نیامده باشد به عبور سوزن از پردۀ گوش می توان مایع را از گوش میانی خارج ساخت.
تشخیص آزمایشگاهی:
۱- آزمایش مستقیم: تهیه اسمیر از ترشحات چرکی و رنگ آمیزی گرم و جستجوی مرفولوژی میکروارگانسیم های
بیماری زا.
۲- کشت: بعد از نمونه برداری از چرک آن را در شرایط هوازی بر روی محیط های بلادآگار و مک کانکی کشت می دهند.
در التهاب گوش میانی کودکان نمونه همچنین بایستی بر روی محیط شکلات آگار برای جستجوی هموفیلوس آنفلوانزا کشت داده شود.
۳- خصوصیات بیوشیمیایی: جهت تایید تشخیص، آزمایشات بیوشیمیایی خاص هر میکروارگانیسم بر روی کلنی های
جدا شده از محیط کشت انجام می شود.
۴- واکنش های تداخلی: باید در هنگام نمونه برداری و کشت ترشحات از گوش خارجی دقت شود که فلور طبیعی
موجود در قسمت خارجی گوش نتواند سبب تشخیص نادرست عامل عفونت گردد.
فلور طبیعی گوش خارجی شامل میکروارگانیسم هایی است که در پوست وجود دارد و گوش میانی نیز به طور
طبیعی معمولاً فاقد میکروارگانیسم است.
0/5 ( 0 بازدید )

بازدید: 1

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


دانلود اپلیکیشن اندروید پارامد پارامد-اپلیکیشن رد کردن