سیگموئید و سکوپی Sigmoidoscopy

سیگموئید و سکوپی Sigmoidoscopy

کاربرد بالینی: تشخیص علت عفونت های روده بزرگ، سیگموئید سرکوپ علاوه بر مشاهده روده تحتانی،

جهت بیوپسی و نمونه برداری برای آزمایش میکروسکوپی و کشت آمیب، بالانتیدیوم، شیستوزوما، شیگلا،

کولیت سلی و پروکتیت سوزاکی دارای ارزش تشخیصی می باشد.
نوع نمونه قابل بررسی: مواد نکروزه و چرک حاصل از بیوپسی پرده مخاط روده.
روش نمونه برداری: نمونه برداری با دستگاه سیگموئیدوسکوپ و توسط پزشک انجام می گیرد.
تشخیص آزمایشگاهی:
۱- آزمایش مستقیم: مایع حاصل از سیگموئیدوسکوپی باید با مقدار اندکی سرم فیزیولوژی در لوله نگهداری شود.

پس از سانترفیوژ نمودن از رسوب آن جهت آزمایش مستقیم و رنگ آمیزی استفاده می نماییم.

برای تشخیص ترفوزوئیتها، نمونه به دست آمده باید گرم و تازه باشد. آزمایشات روتین مدفوع

( بر روی سه نمونه مدفوع)

برای تمام بیمارانی که تحت سیگوئیدوسکوپی قرار می گیرند بایستی انجام شود.
۲- کشت: از رسوب حاصله در محیط های کشت مرطوبه، کشت به عمل می آید.

کشت مثبت بعد از ۳ روز مشخص می شود.
∗موضوع: ادرار
کاربرد بالینی: تشخیص عفونت های باکتریایی پیشابراه، مثانه، کلیه ها و پروستات که از قسمت های مختلف

دستگاه ادراری می باشند و همگی محل های مستعد ابتلا به عفونت هستند. اغلب عفونت های دستگاه ادراری،

در اثر صعود باکتری ها و حرکت بالارونده آنها از طریق مدخل ورودی پیشابراه ایجاد می شود که به ترتیب باعث

ایجاد اورتریت، سیستیت و پیلونفریت می شود. اورتریت بیشتر در مردان و افراد فعال از نظر جنسی رخ می دهد

که تکرار ادرار، سوزش و درد هنگام دفع ادرار و احساس دفع ادرار و وجود مقداری ترشح در مجرا از علائم عفونت

مجرای ادراری می باشدکه این حالت بیشتر به عنوانن یک بیماری آمیزشی مطرح می شود تا عفونت ادراری و

عوامل ایجاد کننده آن کلامیدیا تراکوماتیس، اوره آپلاسمااوره آلتیکوم، تریکوموناس واژینالیس و ویروس های هرپس

می توانند باشند.

عفونت های باکتریایی مثانه ( سیستیت) و کلیه ( پیلونفریت) در زنان شایع تر است و عوامل مستعد کنندۀ فرد

به عفونت های ادراری عبارتند از فاکتورهای فیزیولوژیک و ساختمانی، فعالیت جنسی، سن ، بارداری یائسگی،

دیابت شیرین، استفاده از بعضی از وسایل مانند ( کاتتریزایسون، سیتوسکوپی). عفونت کلیه علاوه بر انتقال

عفونت از راه مثانه به کلیه از طریق انتشار هماتوژن هم ممکن است ایجاد شود.
باکتری های شایع ایجادکننده عفونت ادراری : E-Coli، کلبسیلا اکسی توکا، استافیلوکوک، ساپروفتیکوس می باشند. باکتری هایی که نسبت کمتری ایجاد عفونت ادراری می نمایند عبارتند از: لاکتینوباکتر، استینوباکتر، الکالیجنس، پسودوموناسها، سیتروباکتر، نایسریاگئوره آ، گاردنلاواژینالیس، استرپتوکوک بتاهمولتیک، باکتری هایی که از طریق هماتونوژنز ایجاد پیلونفریت می کنند.

مایکوباکتریوم توبرکلوزیس، سالمونلا، لیپتوسپیرا، استافیلوکوک اورئوس و کاندیدا آلبیکانس هستند.

از باکتری هایی که در ایجاد عفونت ادراری در بیماران بستری در بیمارستان دخالت دارند می توان E-Coli،

کلبسیلا، پروتئوس میرابلیس، پسودوموناس آئروجینوزا، انتروکوکوس و سایر انتروباکتریاسه ها را نام برد.
فلور نرمال ادرار براساس سن:
۱- نوزاد: ادرار در زمان تولد استریل است.
۲- ۲۴ ساعت اول تولد تا سه روزگی: استافیلوکوک، انتروکوک دیفتروئید.
۳- از سه روزگی تا چند هفتگی: لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس ( باسیل دودرلائن).
۴- prepubertal: میکروکوک، استرپتوکوک آلفا همولتیک، غیر همولتیک، دیفتروئید و کلی فرم ها.
۵- بالغین: استافیلوکوک اپیدرمیس، استرپتوکوک آلفا همولتیک و غیر همولتیک، اشریشیاکلی، دیفتروئید،

لاکتوباسیل استروپتوکوک های بی هوازی و مخمرها.
۶- حاملگی: افزایش تعداد استافیلوکوک اپیدرمیدیس، لاکتوباسیل و مخمر.
نوع نمونه قابل بررسی: قسمت میانی نمونه ادرار
روش نمونه برداری: ادرار صبحگاهی در ظرف دهان گشاد و استریل باید جمع آوری شود.

قسمت خارجی دستگاه ادراری با آب و صابون شسته شده و پس از آبکشی قسمت اول ادرار را دور ریخته و از

قسمت میانی ادرار در ظرف مخصوص، نمونه باید جمع آوری گردد.

در مورد بچه ها با استفاده از کیسۀ ادراری نمونه ادرار جمع اوری می شود. در افرادی که قادر به جمع آوری ادرار

نیستند به وسیله آسپیراسیون مثانه از آنها نمونه گرفته می شود.

در برخی موارد بخصوص در واقع تعیین عفونت از هر یک از کلیه ها نمونه ادراری توسط دستگاه سیتوسکوپ

جمع آوری می گردد.

کشت در عرض ۲ ساعت باید انجام شود اگر نتوانیم در عرض این مدت کشت را انجام دهیم به مدت ۶-۴ ساعت

نمونه را می توانیم در یخچال نگهداری نماییم.
تشخیص آزمایشگاهی:
۱- آزمایش مستقیم: حدود ۱۰cc از نمونه ادرار را در لوله آزمایش ریخته به مدت ۵ دقیقه در دور ۲۰۰۰ سانترفیوژ

نموده سپس محلول رویی را دور ریخته و رسوب آن مورد بررسی میکروسکوپی قرار می دهیم.
وجود ۱۰-۵ گلبول سفید در هر میدان میکروسکوپی با عدسی ۴۰ در نمونه ادرار غیر طبیعی و نشانه یک پیلوری

و با اهمیت است و نشان دهندۀ وجود〖۱۰〗^۴گلبول سفید در هر میلی لیتر ادرار می باشد و مشاهده

WBCبیانگر عفونت قسمت فوقانی دستگاه ادرای است.
وجود RBC در ادرار به دلیل:
۱- سیستیت هموراژیک
۲- سنگ
۳- تومور در گلومونفریت و توبرکلوزکلیوی می تواند باشد.
دو روش برای ارزیابی باکتری در ادرار وجود دارد:
۱- نمونه ادرار سانترفیوژ را به روش Wec mount با عدسی ۴۰ مورد بررسی قرار داده و حداقل ۵ میدان میکروسکوپی

را جستجو می نماییم در صورت وجود یک باکتری حداقل در یکی از ۵ میدان نشان دهندۀ باکتریوری می باشد.
۲- پس از قرار دادن یک قطره ادرار سانترفیوژ شده روی لام آن را خشک کرده و فیکس می نماییم و از آن رنگ آمیزی

گرم به عمل می آوریم.

۲۰ میدان میکروسکوپی را با عدسی ۱۰۰ مورد بررسی قرار می دهیم مشاهده حداقل یک باکتری در یکی از

میدان ها نشان دهنده باکتریوری و مثبت شدن آزمایش است.
در صورتیکه مشکوک به مایکوباکتریوم توبرکلوزیس باشیم ادرار را به مدت ۲۰ دقیقه در دور ۳۰۰۰ سانترفیوژ کرده و از

رسوب آن رنگ آمیزی زیل نلسون به عمل آورده و سپس مورد بررسی میکروسکوپی قرار می دهیم.
۲- کشت: از لوپ استاندارد که تقریباً۱/۱۰۰۰ میلی لیتر ادرار را منتقل می کند جهت کشت در محیط استفاده می نماییم. لوپ را به صورت عمودی در ظرف ادرار فرو برده و پس از برداشت نمونه را به صورت یک خط در وسط محیط بلاد آگار و مکانلی کشت داده و سپس آن را پخش می کنیم. پس از انجام کشت لوپ را باید روش شعله استریل شود.

تعداد کلنی های رشد شده را به صورت cfu/ml ( واحد تشکیل دهندۀ کلنی) گزارش می کنیم.
– رشد بیشتر از cfu/ml 〖۱۰〗^۴یک باکتری پاتوژن دارای اهمیت کلینیکی و رشد کمتر از cfu/ml 〖۱۰〗^۴ از یک

باکتری پاتوژن دارای اهمیت است.
– رشد cfu/ml 〖۱۰〗^۴یا کمتر از آن دو ارگانیسم پاتوژن نشانه آلودگی است.
– از کشت ادرار بیمارانی که دارای سوند به مدت طولانی هستند ممکن است ۵ یاکتری متفادت جدا شوند که

همه باکتری ها به استثنای باکتری های نرمال پوست در دستگاه تناسلی با اهمیت هستند.
نمونه برداری به وسیله سوند یا روش suprapubic و سیتوسکوپی انجام شده باشد اگر از کشت آن نمونه ارگانیسمی

جدا شود دارای ارزش تشخیصی بوده و باید آنتی بیوگرام بر روی آن صورت گیرد.
در مورد بچه هایی که نمونه ادرار آنها توسط Urin bag جمع آوری شده اکثر کشت ها مخلوط یا مثبت است و

معمولاً در مورد بچه ها با کیسه های ادراری کشت های منفی دارای ارزش است.
– وجود بیش از cfu/ml 〖۱۰〗^۳ باکتری در مردان حایز اهمیت است و در زنان با نشانه های کلنیکی وجود puria

بیشتر از cfu/ml 〖۱۰〗^۳ از یک باکتری پاتوژن دارای اهمیت است و باید گزارش شود.
– کشت خالص از استافیلوکوک اورئوس بدون در نظر گرفتن تعداد آن در cfu/ml حائز اهمیت است.
– در تمام نمونه های ادرار بدون در نظر گرفتن تشخیص نهایی همه باکتری های جدا شده باید شمارش شوند.
– در عفونت با استافیلوکوک ساپروفتیکوس وجود cfu/ml 〖۱۰〗^۲ از این باکتری به شرط داشتن پیلوری و علائم

دارای اهمیت است.
– اگر تعداد لوکوسیت ها در ادرار بالا باشد ولی کشت منفی باشد باید سل، لوپوس یا باکتری های دیر رشد مانند هموفیلوس و یا باکتری های هوازی مشکوک باشم که برای تایید تشخیص آنها باید رسوب ادرار را به ترتیب در

محیط های لونشتاین جانسون، شکلات آگار، تایوگلیکولات کشت و سپس مورد بررسی قرار دهیم.
– در مواردی که عکس حالات قبل وجود داشته باشد یعنی WBC در نمونه رسوب ادرار مشاهده نشود ولی کشت

مثبت باشد ممکن است به دلیل وجود عفونت های مزمن، عفونت های بدون نشانه، بارداری می باشد.
خصوصیات بیوشیمیایی:
۱- تست احیا نیترات به نیتریت برای تشخیص افتراقی عفونت ناشی از باسیل های گرم منفی گروه انتروباکتریاسه از کوکسیهای 〖gr〗^+ به کار می رود که این تست در انتروباکتریاسه ها مثبت و در کوکسیهای〖gr〗^-منفی است.
۲- آزمایش لوکوسیت استراز در مورد ادرارهایی که بیش از ۱۰ لوکوسیت در هر میکرولیتر داشته باشند مثبت می باشد.
۴- روش های سرولوژیکی: در مواردی که عفونت به پارانشیم کلیه رسیده باشد Ab در بدن تولید می گردد که با اندازه گیری Ab عفونت تحتانی دستگاه ادرار تشخیص داده می شود و در صورت وجود پیلونفریت با روش های ایمنوفلورسانس مس توان تشخیص آن را تایید نمود. قابل ذکر است که در عفونت های محدود به مثانه Ab تولید نمی شود.

0/5 ( 0 بازدید )

بازدیدها: 4

مطالب زیر را حتما بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *